Program Duszpasterski na rok 2012 Kościół naszym domem kontynuuje rozpoczęty przed rokiem trzyletni cykl pracy duszpasterskiej Kościoła w Polsce, w myśl hasła Kościół domem i szkołą komunii. Po roku 2011 poświęconym wymiarowi wertykalnemu komunii (Komunia z Bogiem), rok 2012 poświęcony jest wymiarowi horyzontalnemu komunii (Komunia między ludźmi w Kościele, który jest naszym domem).

Mottem biblijnym są słowa psalmisty: „Jeżeli domu Pan nie zbuduje, na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą" (Ps 127,1).

Logo programu przedstawia wspólnotę Kościoła, jaką tworzą wszyscy wierni ochrzczeni. Wspólnota ta została ukazana w symboliczny sposób: biskup, kapłan, siostra zakonna i rodzina trzymają się za ręce. W tle znajduje się katedra - symbol Kościoła gnieźnieńskiego.

Założeniem tegorocznego programu jest to, aby na fundamencie komunii z Bogiem budować chrześcijańskie relacje z bliźnimi, od doświadczenia bliskości Boga przejść do doświadczenia bliskości człowieka. Niniejszy program ma stać się inspiracją do większego zaangażowania wiernych świeckich w życie Kościoła, do ich większego zadomowienia w Kościele oraz do większego udomowienia Kościoła.




1. BIBLIJNY DOM

Podejmując temat Kościół naszym domem, należy najpierw spojrzeć na pojęcie domu przedstawione w Piśmie świętym. Praw-dziwy dom w Biblii to ten, który zbudował Bóg, współdziałając z człowiekiem; dom, w którym wraz z życiem przekazywane są wartości oparte na mądrości Bożej i w którym daje się przykład życia tymi wartościami. Ojcem tego domu jest sam Bóg: „Jeżeli domu Pan nie zbuduje, na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą, jeżeli miasta Pan nie strzeże, daremnie czuwają straże" (Ps 127,1).

Ewa i Adam mieli dom - który został nazwany rajem - podarowany im przez Pana Boga. Był w nim ład, porządek, boska harmonia. Jednak szatan - przeciwnik wszelkiego ładu, skusił ich, aby zmienili Boży zamysł. Dali się zwieść i „poprawili" swój dom. Konsekwencją tego grzechu było oddalenie od Stwórcy, ciężka praca, cierpienie i choroby. W ten sposób pierwsi rodzice zaczęli budować na nowo swój dom, ale już poza Edenem.

Maryja wraz z Józefem buduje w Nazarecie dom oparty na silnym fundamencie wiary i zawierzenia Bogu, czego wyrazem jest przestrzeganie tradycji, m.in. obrzezanie i ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni (por. Łk 2,22-38), coroczna pielgrzymka do Jerozolimy (por. Łk 2,41).

Jezus przychodzi do domów, gdzie naucza, wypędza złe duchy, uzdrawia chorych oraz odpuszcza grzechy. Na przykład wraz z Jakubem i Janem odwiedza dom Szymona, gdzie uzdrawia jego teściową. Jezus dba także o świątynię - dom Boży, aby nie stała się miejscem targowym. Słuchaczy słowa Bożego porównuje w przypowieści do domów zbudowanych na piasku i na skale (por. Mt 7,24-27).
Syn Boga mieszka w domu Ojca niebieskiego i przybył na zie-mię, aby nas do tego domu zaprowadzić. W samym domu przygotowuje mieszkania dla nas (por. J 14,2-3). Taka jest perspektywa dla wszystkich, którzy w Jezusie rozpoznają Syna Bożego.

2. KOŚCIÓŁ JAKO DOM

Porównanie Kościoła do domu pozwala spojrzeć na wspólnotę wierzących jak na wielką rodzinę mieszkającą pod jednym dachem. Naszym wspólnym domem jest Kościół, w którym spotykamy się z Trójjedynym Bogiem. Kolumnami domu są święci - w niebie i na ziemi. Sprawowana w nim Eucharystia poszerza przestrzeń dla wszystkich ludzi, nie tylko dla tych, którzy już wierzą w Chrystusa i przyjęli chrzest, ale także dla jeszcze szukających Pana.

Warunkiem budowania domu, jakim jest Kościół, oraz budowa¬nia komunii międzyludzkiej jest najpierw komunia z Bogiem. Tylko Bóg, który jest doskonałą wspólnotą Trzech Osób o jednej naturze, może nas nauczyć, jak budować prawdziwą ludzką wspólnotę i tylko zjednoczenie z Nim jest gwarantem trwałości tej wspólnoty i tego, że przyniesie ona owoc obfity (por. J 15,5).

3. DIECEZJA JAKO DOM

Biskup w swoim Kościele partykularnym jest pasterzem, ojcem i bratem dla powierzonego mu ludu. Jednocześnie stanowi ogniwo łączące Kościół partykularny z Kościołem powszechnym. Diecezja jest społecznością wierzących powierzoną pasterskiej trosce biskupa, współpracującego ze swymi prezbiterami i diakonami.
W Kościele diecezjalnym obecny jest jeden, święty, katolicki i apostolski Kościół Chrystusa. Ta żywotna jedność dokonuje się dzięki Duchowi Świętemu, a w szczególny sposób ujawnia się w Eucharystii. Wszyscy prezbiterzy uczestniczą wraz z biskupem w jednym Chrystusowym kapłaństwie. Spełniają je razem z Chrystusem, dlatego stanowią gro¬no nie tylko Jego współpracowników, ale są niejako dopełnieniem i przedłużeniem w uobecnianiu Jego misji: kapłańskiej, prorockiej i królewskiej.

4. PARAFIA JAKO DOM
Parafia jest określoną wspólnotą wiernych, nad którą troskę pasterską powierza się proboszczowi jako jej własnemu pasterzowi. To w parafialnej świątyni przy wspólnym stole wierni gromadzą się na niedzielnej Eucharystii, to tutaj katechizowani są rodzice i ich dzieci, to tutaj wreszcie wszyscy uczą się praktykować miłość Pana w dobrych uczynkach (por. KKK 2179, 2226).

5. RODZINA JAKO DOM

Idea „domu" uświadamia nam, że rodzina jest tym szczególnym miejscem, gdzie człowiek uczy się żyć, wierzyć i kochać. To miejsce życia, rozwoju, wzrastania, wiary, nadziei, a nade wszystko miłości. To bezpieczna przystań, z której wychodzi i do której dąży każdy jej domownik.

Rodzina chrześcijańska jest komunią osób, znakiem i obrazem komunii Ojca i Syna w Duchu Świętym (KKK 2205).

W czasach apostolskich i ojców Kościoła można zauważyć wyraźną relację pomiędzy Kościołem a rodziną. W rodzinie Kościół się uobecnia, a rodzina czerpie z bogactwa Kościoła, aby realizować zadania, do których została powołana. Po raz pierwszy małżeństwo i rodzina zostały nazwane „małym Kościołem", „miniaturą Kościoła" w IV wieku przez św. Jana Chryzostoma, patriarchę Konstantynopola („I nocą nawet wstawaj, klękaj i módl się. Trzeba, aby twój dom był stale domem modlitwy. Kościołem"). W rodzinie chrześcijańskiej można doświadczyć najważniejszych elementów Kościoła: stołu słowa Bożego, świadectwa wiary, obecności Chrystusa. Św. Augustyn natomiast porównywał funkcję ojca w rodzinie do funkcji biskupa - jeden i drugi powinien dbać o wspólnotę wiary („Biskup to ten, który strzeże, nadzoruje, czuwa, jest pełen świętości").

6. CZŁOWIEK JAKO DOM DUCHA ŚWIĘTEGO

Człowiek został stworzony przez Boga z duszą i ciałem (por. Rdz 2,7). Syn Boży, który stał się człowiekiem, biorąc ludzkie ciało z Maryi Dziewicy, mówił o swoim ciele jako o świątyni (por. J 2,21). Zaś po śmierci powstał z grobu i z ciałem wstąpił do nieba. Skoro ciało Chrystusa było świątynią, to i ciała tych, którzy idą za Nim, mają tworzyć świątynię - i to zarówno w sensie indywidualnym (każdy ochrzczony ma upodabniać się do Chrystusa), jak i zbiorowym (ochrzczeni razem tworzą mistyczne Ciało Chrystusa - Kościół).

„Dzięki łasce uczynkowej, która jest darem Ducha Świętego, człowiek wchodzi w «nowość życia», zostaje wprowadzony w Boży i nadprzyrodzony jego wymiar. Równocześnie zaś sam człowiek staje się «mieszkaniem Ducha Świętego», «żywą świątynią Boga» (por. Rz 8,9; 1 Kor 6,19). Przez Ducha Świętego bowiem Ojciec i Syn przychodzą do niego i czynią u niego swe mieszkanie".


Źródło: Wiadomości Archidiecezji Gnieźnieńskiej - Pismo Urzędowe Archidiecezji Gnieźnieńskiej Rok LXVI Wydanie specjalne